نامه چهل و هشتم .... راه افتادن رادین گلمون

رادین جونم سلام

عزیز دلم شما در تاریخ 91/3/25 در حالیکه 13 ماه و 19 روز سن داری شروع کردی به راه رفتن. وای خدای من انقدر ذوق کردم وقتی دیدم حدود ده قدم راه رفتی. راستش دقیقا بعدازظهر بود که من میخواستم آمادت کنم برای گرفتن عکس واسه یه مسابقه در نی نی سایت با عنوان آتلیه خانگی مامان که با توجه به اینکه سرم پایین بود ولی احساس کردم که از جلوی درب اتاق خودت تا در حمام رو بدو بدو رفتی. تا به خودم بیام ببینم چیکار داری میکنی رسیدی نزدیک در حمام و افتادی زمین. الهی مامان فدات بشه که انقدر ذوق زدم کردی. راستش چند وقتی میشد که ایستادنت خیلی خوب شده بود و گاهی در حد دو سه قدم میرفتی، منتها یه ترسی در وجودت بود که اجازه نمیاد قدم برداری. خلاصه عصری که بابا جون اومد منزل با ذوق براش تعریف کردم و اینبار در اشپزخانه با بابایی شروع کردیم به تحریک کردنت واسه راه رفتن. بابایی بوگیر ماشین لباسشوئی رو که خیلی دوستش داری رو به دست گرفت و شما که داشتی با تایمر گاز بازی میکردی رو صدا کرد و با ذوق باز بدو بدو اومدی طرف بابا. کلی باز ذوق زده شدیم. خدا جونم شکرت.

رادین عزیز اینو بدون که همه مادر و پدرهای دنیا از خدای مهربون فقط خواستار سلامت کامل جسم و روح کوچولوهاشون هستند و با تک تک پیشرفتهاشون در زندگی کلی خوشحال و خرسند میشند مثل من و بابای عزیز که انقدر با راه افتادن شما ذوق زده شده بودیم.

امیدوارم شاهد پیشرفتهای هر چه بیشتر در تمام عرصه های زندگیت باشیم. ما که هدفمون فقط تامین آسایش و آرامش برای شماست و امیدواریم خدای مهربون هم کمکمون باشه تا شاهد بهترین آینده برات باشیم. یه بوس بزرگ واسه رادین گلممممممممممممممممممممممم